+48 513 107 753 | tel./fax 24 268 04 48, 24 268 66 81
Przekaż 1% dla CPP METANOIA i pomóż pomagać! KRS: 0000343876 - - to tak mało a tak dużo! Dziękujemy!

Dlaczego kobiety i mężczyźni tak bardzo różnią się od siebie?

Kategoria - Artykuły

Mózg męski  i  mózg kobiecy – czyli  dlaczego kobiety i mężczyźni tak bardzo różnią się od siebie?

Dlaczego mężczyźni lepiej czytają mapy od kobiet i nie gubią się tak szybko w gąszczu ulic w nowym mieście? Czemu kobieta, jadąc samochodem, myśli „muszę skręcić w lewo”, po czym skręca w prawo? A dlaczego mężczyźni nie potrafią tak dobrze jak kobiety odczytywać ludzkich emocji i nastrojów? Odpowiedź na te i podobne pytania zawiera niniejszy artykuł.

Kobiety i mężczyźni różnią się od siebie nie tylko fizycznie. Inaczej myślimy, odczuwamy, spostrzegamy świat. Dlaczego? Ponieważ mamy odmienne mózgi.

Mózg to centrum zwiadowcze, które kieruje wszystkim, co robimy. Wrodzone odmienności w jego strukturze sprawiają, że kobiety i mężczyźni różnią się od siebie.

Mózg kobiety i mężczyzny w inny sposób przetwarza informacje, co w efekcie daje odmienne zdolności, spostrzeżenia i prowadzi do odmiennych zachowań.

Oddaje to anegdota mówiąca o tym, że gdy pewna kobieta poprosiła swojego  męża, aby okazał jej więcej miłości, ten posprzątał mieszkanie.

Mózg jako najbardziej skomplikowany i złożony narząd człowieka od dawna był w centrum zainteresowania naukowców. Początkowo jego pomiarów dokonywano przy użyciu centymetra krawieckiego.  W 1911 r. Bayerthal uznał, że profesor chirurgii powinien mieć obwód głowy  rzędu minimum 52-53cm, poniżej którego nie można oczekiwać inteligencji przeciętnej. Nie wypowiadał się on na temat obwodu głowy genialnych kobiet, ponieważ stwierdził, że takie nie istnieją.

Przeprowadzone pod koniec XIX wieku w USA badania wykazały, że kobiety słyszą lepiej niż mężczyźni, wolą problemy praktyczne i zadania konkretne oraz że od czerwonego wolą niebieski. Mężczyźni natomiast preferują myślenie abstrakcyjne i ogólne, a z kolorów – bardziej podoba im się czerwony. Wtedy jeszcze nie potrafiono wyjaśnić skąd te różnice się  biorą.

W latach 50-tych ubiegłego wieku dr Dawid Wechsler, którego testy  do tej pory są najczęściej używanymi w celu diagnozy intelektu, podczas ich konstruowania zauważył istotne różnice między płciami. W  jednych podtestach mierzących określone umiejętności  kobiety wypadały zdecydowanie lepiej, w innych – mężczyźni.

Różnice między mózgami kobiet i mężczyzn pierwszy odkrył Herbert Landsell. Było to w latach 60-tych XX wieku. Udowodnił on, że uszkodzenie tych samych obszarów mózgu u kobiet i mężczyzn powoduje odmienne skutki.

Późniejsze eksperymenty, wykorzystujące tomograf komputerowy i rezonans magnetyczny potwierdziły, że w mózgu męskim i kobiecym podczas rozwiązywania tych samych zadań, uaktywniają się inne obszary.

Na podstawie wielu badań i eksperymentów naukowcy sformułowali hipotezę, że sprawność w określonej dziedzinie zależy od tego, czy funkcja ta jest w mózgu skupiona czy rozproszona.  Zarówno kobiety jak i mężczyźni osiągają lepsze wyniki w tych testach, które mierzą umiejętności kontrolowane przez specyficzny obszar mózgu. A ponieważ w mózgach kobiet i mężczyzn inne obszary odpowiadają za poszczególne umiejętności, różnią się oni sprawnością wykonywania określonych zadań.

Tym można wyjaśnić m.in. przewagę kobiet w testach językowych. Wszystkie umiejętności językowe związane z gramatyką, ortografią i pisaniem u kobiet mieszczą się z przodu lewej półkuli. U mężczyzn są one bardziej rozproszone – znajdują się w przedniej i tylnej części lewej półkuli – co jest układem mniej efektywnym.

Dzięki bardziej wyspecjalizowanym ośrodkom mowy dziewczynki szybciej uczą się mówić i mają bogatsze słownictwo. Budują dłuższe i bardziej skomplikowane zdania, robią mniej błędów gramatycznych i ortograficznych niż chłopcy, wcześniej zaczynają czytać, z większą łatwością uczą się języków obcych. Z kolei jąkanie i inne wady wymowy występują niemal wyłącznie u chłopców.

Odmiennym sposobem organizacji mózgu można również wyjaśnić wyższość mężczyzn nad kobietami pod względem orientacji i wyobraźni przestrzennej.

Większość mężczyzn zdecydowanie lepiej czyta mapy od kobiet. Czemu tak się dzieje?  Otóż w mózgu  męskim orientacja przestrzenna oraz funkcje wzrokowe kontrolowane są przez bardziej wyodrębniony obszar, a więc możliwość kolizji z innymi czynnościami jest znacznie mniejsza. Z tego powodu mają oni lepszą koordynację wzrokowo – ruchową. Łatwiej jest im też jednocześnie odczytywać mapę i mówić – każdą z tych czynności zawiaduje ośrodek w innej półkuli mózgowej, dlatego nie dochodzi do żadnych zakłóceń. To wyjaśnia dlaczego wśród architektów zdecydowana większość to mężczyźni.

Z kolei u kobiet orientacja przestrzenna kontrolowana jest przez ośrodki znajdujące się w obu półkulach, które częściowo pokrywają się z obszarami zawiadującymi innymi czynnościami, co czasem może prowadzić do kolizji. Dlatego kobietom trudniej przychodzi jednoczesne odczytywanie mapy i koncentrowanie się na rozmowie.

Męski schemat mózgu, w którym więcej funkcji kontrolowanych jest przez specyficzny tylko dla danej funkcji obszar mózgu powoduje, że mężczyzna nie daje się tak łatwo rozpraszać zbytecznym informacjom.

Z drugiej strony, kobieta ma większą zdolność do łączenia i wiązania ze sobą większej ilości informacji, niż jest to w stanie zrobić mężczyzna.

Jak widać, rodzaj organizacji mózgu właściwy dla każdej z płci ma zarówno zalety jak i wady. Nie można powiedzieć, że któryś z nich jest lepszy od drugiego. Kobiety lepsze są w tym w czym mężczyźni są słabsi i odwrotnie.

Kobiety i mężczyźni różnią się między sobą również w sferze emocjonalnej. Świat męski to głównie świat rzeczy, przedmiotów. Kobiety są bardziej zorientowane na ludzi, na wzajemne relacje i sprawy społeczne.

Tę skłonność dziewcząt do koncentrowania się na ludziach obrazuje eksperyment z udziałem dzieci: Grupa dzieci patrzyła przez przedmiot przypominający lornetkę, w którym każdemu oku w tym samym czasie ukazywał się inny obraz. Jedno oko widziało przedmiot, podczas gdy drugie – osobę. Dzieciom pokazano dokładnie te same obrazy, jednak zapytane co widziały, udzielały innych odpowiedzi. Chłopcy mówili, że widzieli znacznie więcej przedmiotów niż osób, a dziewczynki – dużo więcej osób niż przedmiotów.

Powszechnie wiadomo, że mężczyznom trudniej przychodzi wyrażanie uczuć. Dlaczego? Kiedyś przypisywano to wyłącznie czynnikom społecznym i odmiennemu sposobowi wychowania chłopców i dziewczynek, np: panującemu przekonaniu, że mężczyznom nie wypada płakać. Obecnie wiadomo, że nie jest to jedyny powód.

U mężczyzn emocjami zawiaduje półkula prawa, za to u kobiety funkcje emocjonalne umieszczone są w obu półkulach. Podczas gdy mózg mężczyzny daje mu przewagę w radzeniu sobie z przedmiotami i twierdzeniami teoretycznymi, kobiecy model mózgu lepiej reaguje na wszystkie bodźce zmysłowe.

Wyniki badań pokazują, że mózg kobiety ma większą liczbę połączeń między prawą i lewą półkulą, dlatego między nimi następuje wymiana większej ilości informacji. Z tego względu kobiety są przystosowane do otrzymywania szerszego zakresu informacji zmysłowych i łatwiejszego łączenia ich ze sobą oraz dostrzegania relacji między nimi. Ponieważ u kobiet funkcje emocjonalne umieszczone są w obu półkulach i lepszy jest system połączeń między nimi, daje im to większą od mężczyzn umiejętność łączenia i kojarzenia ze sobą informacji werbalnych i wizualnych. To sprawia, że lepiej od mężczyzn wychwytują one i odczytują subtelne sygnały, takie jak emocjonalne odcienie głosu, gestykulację i mimikę twarzy, dzięki czemu mogą więcej wnioskować na ich podstawie. Czyż nie jest to kwint esencja kobiecej intuicji?

Jednocześnie, za sprawą takiej organizacji mózgu, kobietom trudniej niż mężczyznom przychodzi oddzielenie uczuć od rozumowania. Dla jednych może to być zaletą, dla innych – wadą.

A co z mężczyznami? Ponieważ u mężczyzn emocjami zawiaduje prawa półkula, a między półkulą lewą (werbalną) i prawą (emocjonalną) jest mniej połączeń –  treści emocjonalne przekazywane są do werbalnej strony mózgu mniej efektywnie. Stąd ich trudności w mówieniu o emocjach.Różnice między mężczyznami i kobietami dotyczą również zjawiska agresji. Przeciętny mężczyzna przejawia większą gotowość do agresji niż przeciętna kobieta. Już od najmłodszych lat chłopcy wykazują skłonność do gwałtowniejszych zabaw, bójek, podczas gdy dziewczynki ich unikają. W okresie dojrzewania płciowego poziom męskiego hormonu, testosteronu, u chłopców gwałtownie wzrasta i potęguje zachowania agresywne.

A. Moir i D. Jessel w książce pt. „Płeć mózgu” piszą, że istnieją bezsporne dowody na to, iż w męskim modelu mózgu zaprogramowana jest możliwość agresji. Jej źródłem jest oddziaływanie testosteronu na bardziej podatny na jego wpływ męski mózg. Przeciętna kobieta po wstrzyknięciu testosteronu nie stanie się tak agresywna jak mężczyzna, ponieważ jej mózg, w przeciwieństwie do mózgu mężczyzny, nie został zaprogramowany do reakcji na testosteron i nie zareaguje nań tak silnie.

Oczywiście, jak od każdej reguły, tak i w tym przypadku są wyjątki. Z pewnością większość z nas zna kobiety bardziej męskie, silne, zdecydowane i wojownicze, tak samo jak wśród mężczyzn są mężczyźni w swoim zachowaniu i sposobie myślenia bardziej kobiecy. Jednak już samo to, że zwracamy na to uwagę i zauważamy ich wyjątkowość ukazuje, że nie pasują oni do ukształtowanego w naszej wyobraźni wzoru przeciętnego mężczyzny czy kobiety, co tylko potwierdza regułę.

Olga Mrozowska